Psie szaleństwo, czyli pies nieidealny okazał się ideałem..

Kiedyś ktoś mi powiedział: ,,Nie ma sensu mieć psa po to żeby był, a po to by w radości i smutku z Tobą żył''. Wtedy to były jedynie słowa, teraz jest to prawdą. Często się spotykam, z tym, jak ktoś pisze na swoim blogu: ,,będę uczył/a mojego psa, bo chcę by był idealny, a wady wyeliminuję'' - pytam się PO CO ?. Jaką będziecie mieli frajdę z tego ? Brawa, bo pies się słucha ? Nagrody ? Ale po co to wszystko... Gdyby Wasz pupil nie popełniał błędów to nic byście z nim nie robili, gdyż wszystko by potrafił. Byście jedynie siedzieli, machali ręką, czasami wstali i pobiegali, bo co innego mielibyście robić. Ostatnio koleżanka mi powiedziała, że mam mądrego psa, i sama by takiego chciała. Sasha potrafi zaledwie 30 komend, z czego nie wszystkie lubi wykonywać, a i tak dla mnie jest idealna, dlaczego ? Bo mam z nią frajdę - jak ucieknie, to sobie biegam, jak ją uczę to mam wiele śmiechu, bo ona robi coś innego, albo strajkuje. Kiedy się z nią bawię, ta wariuje i skacze, kiedy skacze robi dziwne rzeczy. Ale za to ją kocham ! Jest idealna sama w sobie, bo jest moja, niezależnie od tego czy czegoś nie umie, ucieka, sprawia problemy - ona była, jest i zawsze będzie idealna. Chciałam psa, mam psa. Nudzę się - nie ! Bawię się - tak ! I to jest dla mnie idealne - psie szaleństwo ! Może nie zawsze pochwalam to co robi, ale ją kocham i to jest najważniejsze. Ucieka, bo taka jej natura, husky mają to we krwi - zew natury, chęć do przygody. Czasami nie wykonuje komend i olewa to co mówię, ale to jest husky, on się zamyka, jak nie chce - to nie chce, może tak udawać, że nie słyszy godzinami. Skacze na spacerach, bo to husky, pies z natury pociągowy, chce ciągnąć i biegać, taka jego natura. Ale to dla mnie nie ma znaczenia, przyzwyczaiłam się i niezależnie od tego, co myślą sobie inni, jak postrzegają tą rasę, ona będzie idealna. A jaki jest Twój pies ? Nieidealny, czy idealny ?

*  *  *    *  *  *    *  *  *    *  *  *    *  *  *    *  *  *    *  *  *
A i jeszcze napiszę tutaj o ''panu w niebieskiej koszulce'', który mnie podirytował. A mianowicie wczoraj, jakoś tak ok godz. 19:20 siedziałam sobie z koleżanką na ławce, miałam Sashę. No i przechodzi sobie dosadnie zbudowany mężczyzna, który bez pytania, podszedł i pogłaskał Su. Po prostu przyszedł, pogłaskał i poszedł. Mnie to wkurzyło, bo suczka miała na szyi 'zawieszony' kaganiec, a on ni z gruszki ni z pietruszki sobie głaska psa. Jakby go ugryzła to ja bym odpowiadała, gdyż facet by powiedział, iż sucz nie miała kagańca na pysku, a moje teorie byłyby oddalone, gdyż świadków prócz koleżanki nie było. Takie zachowanie jest co najmniej dziwne, a później ludzie się dziwią, że jak głaskają psa to mam do nich wonty. Ale co mam zrobić, oni psa nie znają, a robią co chcą. No to raczej tyle w dzisiejszej notce.

A i nadal zapraszam do wzięcia udziału w konkursie > KLIK <, ponieważ mam bardzo fajną nagrodę dla zwycięzcy (słodka tajemnica, którą może ujawnię w przyszłej notce), a na razie przyszły jedynie 2 wierszyki, z których jestem zadowolona :) Tak więc, nie czekajcie, włączcie umysły i piszcie, króciutkie wierszyki.. ZAPRASZAM !